BOBS BLOG: UFC FIGHT NIGHT PRAAG - DAG 5

BOBS BLOG: UFC FIGHT NIGHT PRAAG - DAG 5

|

Dan is de ochtend aangebroken van de lekker-weer-naar-huis-dag.

Gisteravond na het evenement was er een enorme drukte in het hotel van fans, vechters en interessant-doeners. De fans die zich dan tussen de mensen door manoeuvreren op zoek naar een handtekening of een nog ontbrekende foto in hun collectie. Altijd fantastisch om te zien.

Om heel eerlijk te zijn, heb ik mezelf nooit zo fanatiek over kunnen geven aan popartiesten, bekende sporters of andere grootheden. Daar bedoel ik mee dat ik vroeger eigenlijk nooit een poster of foto heb gehad van één van mijn idolen. Dat is om de simpele reden dat ik nooit een idool had. 

Verdriet

Ik heb wel respect voor mensen die ergens goed in zijn of zich volledig geven voor hun passie, maar op de één of andere manier zet ik ze niet op een voetstuk. Ja, ik heb een beetje met die en die gepraat, visitekaartjes uitgewisseld en vier biertjes gedronken, maar bij dit gebeuren heb ik niet de hele tijd met een rotte nasmaak gezeten.

Wel een ander gevoel. Een gevoel van, hoe zal ik het noemen, verdriet. Alsof ik tien minuten eerder mijn huisdier heb moeten laten afmaken. Dit klinkt raar en hard, maar met dit gevoel kan ik dit ‘t beste vergelijken.

Het afscheid van Stefan in de Octagon kwam voor mij als een donderslag bij heldere hemel. We hebben al een paar keer rond de tafel gezeten hierover. "Wat gaat het plan worden?" "Is het verstandig om door te gaan?" "Wat is wijsheid?" Maar we zijn nooit tot iets concreets gekomen waar we samen een “klap” samen op hebben gegeven.

Tja, die klap gaf Stefan gisteren dus zelf in de Octagon na de wedstrijd. Tijdens de persconferentie na het gevecht hield hij dan weer een slag om de arm, maar in de kleedkamer gaf hij mij duidelijk te kennen dat het te zwaar is voor zijn hart.

De hartafwijking van Stefan valt mee te leven. Het is redelijk tot goed te reguleren met medicijnen. Het gaat, tot nu toe, goed, maar topsport bedrijven is te zwaar voor hem, zegt hij.

Wie ben ik dan om daar tegenin te gaan? Een aantal jaren geleden is bij een medische keuring, die alle UFC-vechters moeten ondergaan, ontdekt dat één van Stefans hartkleppen lekt. Een afwijking die bij één op honderdduizend mensen voorkomt. Hierdoor heeft Stefan altijd terugloop van het bloed in de hartkamer, waardoor het hart harder moet pompen en daardoor “overuren” moet maken.

Dit wordt onder controle gehouden door medicijnen die hij de rest van zijn leven moet slikken. Doordat zijn hart overuren draait, slijt zijn hartklep, waardoor hij in de toekomst een operatie moet ondergaan voor vervanging van zijn hartklep. Mogelijk een openhartoperatie dus. Zware koffie.

Een nieuwe hartklep gaat maar vijftien jaar mee en zal dan weer vervangen moeten worden. Gaat hij door met topsport, wat uiteraard een zware belasting is voor een mensenhart, dan komt hij ook dichterbij deze operatie. Dit zit altijd in z'n hoofd.

Aangenomen kind

Ik zal ten aller tijden meegaan in zijn beslissing, wat deze ook is. Stefan traint al vanaf zijn dertiende bij mij, ik was zijn hele carrière bij hem. Ik heb met hem getraind, gevochten, meegelopen, lief en leed gedeeld, hele mooie, maar ook verdrietige momenten meegemaakt en dat maakt deze beslissing voor mij ook best moeilijk en zwaar.

Niet alleen voor mij, maar ook voor mijn vrouw Irma. Irma en ik hebben Stefan bijna als een aangenomen kind gezien en is dit gewoon moeilijk. Zo zeg ik het goed: gewoon moeilijk.

Stefan pakt eerst een paar daagjes rust en dan gaan we onder het genot van een kopje koffie en een puntje appeltaart de spreekwoordelijke kaarten nog een keertje schudden.

Bob Schrijber, coach van Stefan Struve, houdt een dagelijkse blog bij rondom UFC Fight Night Praag.