Misschien hebben jullie de aflevering over Caracas al gezien. Het verhaal dat we daar hebben gemaakt was vaak heftig en spannend en dat zie je ook terug in de aflevering, maar op zo'n drukke reis moet je natuurlijk ook af en toe kunnen ontspannen!
We landen in Caracas als het daar nog volop zonnig is, terwijl in Nederland de avond allang is begonnen en worden opgehaald door fotograaf Morten Andersen. Geboren in Denemarken, vond in Chili de liefde van z'n leven en is daar blijven wonen. Stel je 'm zo voor: een grote blonde viking, die Engels spreekt met een Duits accent en het temperament heeft van een geboren Zuid-Amerikaan. Met z'n allen in de auto. Dat wil zeggen: 6 man. Je ziet ze misschien nooit op televisie, maar ze zijn er godzijdank wel: de regisseur, cameraman, geluidsman en een producer. En Morten en ik dus.
Onze eerste opnamedag begint bij Alberto Vollmer, een rijke industrieel en filantroop, die gangsters weer op het rechte pad probeert te krijgen (en in deze aflevering voorkomt hij zelfs een schietpartij!).
Vollmer woont op een gigantisch landgoed, dat enorm goed beveiligd is met zware hekken, talloze camera's en een klein leger aan beveiligers. Hij heet ons welkom en we schuiven aan bij het diner. Erg gezellig, maar omdat we allemaal gesloopt zijn van de reis vallen we haast met ons hoofd in het bord 'chicharrón'. Bedtijd dus.
Na het diner brengt Vollmer ons naar onze slaapplek. De eerste avond slapen we in een van zijn kleine houten tuinhuisjes. Gezellig in een stapelbed, de jongens bij de jongens, de meisjes bij de meisjes. We hebben een klein keukentje en een tafel. En een cd-speler, die ik achteraf gezien beter had kunnen verstoppen...
We pakken onze tassen uit, maken onze bedden klaar en een van Vollmer's obers brengt ons rum. Het blijft tenslotte Zuid-Amerika. De Nederlanders hebben een lange reis achter de rug en na een glaasje 'Santa Teresa' vinden we het mooi geweest en willen we eigenlijk naar bed. Maar onze Zuid-Amerikaanse viking Morten heeft hele andere plannen. Wat wij op dat moment nog niet weten is dat hij de fan is waar DJ Tiësto altijd van heeft gedroomd. Morten kent al zijn nummers en danst, zingt en schreeuwt mee alsof er geen morgen is.
Ik dans ook een nummertje mee, neem een glaasje rum en dan vind ik het toch echt gesneden: ik ga naar bed, om even een nacht goed te slapen. Dat mocht ik willen. Eerst hoor ik de fotograaf in z'n eentje beatboxen (tenminste, dat probeert hij). Dan gezang, geschreeuw, een stoel valt om, een fles breekt en er klettert nog iets op de grond. Uit de jongenskamer hoor ik een wanhopige kreet: "Morten!! Fuck! Shut up! Go to sleep!!" Morten zit op een andere planeet en antwoord: "Man! Have you seen Tiësto in Kopenhagen?! Best show ever! The max!" Hij draait de volumeknop nog een stukje hoger en gaat vrolijk door.
Ik ga m'n bed uit om toch even te kijken. Van een afstandje zie ik onze Deense fotograaf wild dansen en ik besluit heel hard weer terug naar m'n stapelbed te rennen. Ik doe m'n oordoppen in. Normaal gesproken hoor je alleen nog je eigen hartslag. Maar tegen dit geweld zijn geen oordoppen bestemd. Ik hoor m'n eigen hartslag. En Tiësto. En een schreeuwende viking. Toch val ik na een tijdje in slaap.
Twee uur later gaat de wekker. Ik kom m'n bed uit, strompel de gang in, struikel over Morten en neem een douche. Als ik aangekleed ben komt de bediening het ontbijt brengen. Morten is dan in geen velden of wegen meer te bekennen en we ontbijten terwijl we nog een beetje lacherig doen over de afgelopen nacht.
Een kwartier later komt Morten bezweet binnen. Hij heeft alle rum eruit gerend in een rondje om Vollmer's landgoed en doet alsof er niets is gebeurd: "Hi guys, are you ready for the day? Let's go then!". Verbaasd kijken we elkaar aan. Morten Andersen: 's nachts een doldwaze Tiësto-fan, overdag een serieuze fotograaf.
