Dag 1

Ik werd vandaag opgehaald door Johnny, in een tomaten-rode Mercedes van ongeveer 30 jaar oud met een caravan die waarschijnlijk nog veel ouder is. Na het uitzwaaien werd er koers gezet naar Kinderdijk, om alvast wat van het typisch Hollandse landschap te bekijken en ons even tegoed te doen aan de haring bij een oud Hollandse haringkar, die toevallig langs de route stond. Vanuit Kinderdijk werd de reis voortgezet richting Den Helder, maar voordat de pont werd genomen naar Texel had Johnny nog een verrassing in petto. Een overnachting op camping de Donkere Duinen, waar ik 20 jaar geleden samen met mijn ouders op vakantie ben geweest. Camping de Donkere Duinen; we waren benieuwd of de camping na 20 jaar veel is veranderd. Nadat de caravan met behulp van veel campinggasten op zijn plaats was gezet werd er een rondje over de camping gedaan. Op zich een mooie camping op een prachtige locatie aan de rand van Den Helder. Echter de faciliteiten die je zou verwachten op een camping ontbraken, zoals een zwembad en kantine. Hetgeen er wel was, was een klein gebouwtje waar de douches en de wc's waren ondergebracht.  Maar de grootste teleurstelling was toch wel het zwembad. In plaats van een bad met helder water en spelende kinderen stond er nu een anderhalf meter hoog hekwerk, om iets wat op een moeras leek. Maar de gezelligheid en de sfeer kwam toch wel van de campinggasten. Uit diverse tenten en caravans kwamen ze aan om Johnny en mijn uit te nodigen om wat te komen eten of drinken, de gastvrijheid was enorm. Voor Johnny en mij was het een geslaagde dag, waarin serieuze gesprekken werden afgelost door veel gelach en ook kwamen er zaken boven water waar ik eigenlijk nog nooit over gehoord heb.

Dag 2 en 3
De dag begon al vroeg op Camping de Donkere Duinen; na een korte nachtrust werd de stilte al vroeg doorbroken. Eerst waren er de campinggasten die er op deze prachtige dag al vroeg uit waren, maar ook Johnny was er al vroeg uit deze ochtend. Na een kort maar stevig ontbijt hebben we de spulletjes rond de caravan opgeruimd. De caravan werd aangekoppeld en we zijn richting pont gereden, om een bezoek aan Texel te brengen. Na een klein kwartiertje varen werd er voet op Texel gezet. Via een paar omwegen en her en der de weg vragen hebben we het prachtige plaatsje Den Burg aangedaan. Hier werd al snel duidelijk dat Johnny en ik die ochtend een attractie vormden, in het anders zo rustige Den Burg liep het gezellige dorpspleintje vol met mensen, die een glimp van Johnny en mij wilden opvangen.

Na enkele serieuze gesprekken op een gezellig terras werd er koers gezet richting de Koog. Niet met de Mercedes en caravan, maar speciaal voor deze gelegenheid op de tandem. Het weer zat mee, het humeur was goed, dus werd er stevig doorgetrapt richting de Koog. Naar ongeveer 3 kwartier fietsen kwamen Johnny en ik, toch enigszins bezweet, maar wel vrolijk aan op het strand. Maar van rust was nauwelijks sprake, want ook hier werden we weer herkend door de vele badgasten. Niet alleen de Nederlandse, maar ook door de Duitse toeristen.

Omdat ik iets heb met bananen leek het Johnny wel leuk om mij een rondje te laten maken op de banaan. Na enkele rondjes achter de speedboot werd ik wat moediger en ben ik ook nog even staand op de banaan voorbij gekomen. Na een leuk en openhartig gesprek werd de tandem in gereedheid gebracht om verder te gaan op het eiland. In het oude kerkje in Den Hoorn raakten Johnny en ik in een diepgaand gesprek en kwamen er zaken boven water waar ik normaal niet zo snel over praat.

Maar na dit serieuze gesprek was het weer tijd voor iets luchtigs. Er moest gekeken worden wie er het snelst was en waar kan dit beter dan op de kartbaan? Na een korte instructie en een paar opwarmrondjes kon het van start gaan, we waren zeer aan elkaar gewaagd, alhoewel ik wel in een paar bochten een kortere route vond... Na een lange dag moest er nog een slaapplaats gevonden worden.

Johnny was op het idee gekomen om bij een boer te gaan kamperen, een zogenaamde minicamping, om mij de nodige rust te geven. Gezellig naast het kippenhok en vlakbij de schaapjes. Na een grondige inspectie van het kippenhok, om te controleren of er geen haan in zat, konden we beginnen aan het ritueel dat kamperen heet. Na het neerzetten van de caravan, het uitklappen van de stoelen en het tafeltje konden we ons gaan ontspannen met een potje badminton en een spelletje ‘Mens Erger Je Niet’, een lekker biertje en een leuk gesprek.

Dag 4

De morgenstond heeft goud in de mond en dat gold zeker voor deze ochtend, lekker vroeg uit de veren! Na een korte nacht is het weleens wat anders om door kippen en schapen gewekt te worden. Ik had al vroeg bij de boer een soort trekkertje geleend, om bij de bakker verse broodjes te halen. Nadat Johnny was gewekt werden er nog wat eieren uit het kippenhok gehaald en kon het ontbijt niet meer stuk. Tijdens het ontbijt kwam Johnny met het plan voor die dag: we zouden vermomd worden en zo zouden we over een markt gaan lopen om te kijken hoe lang het zou duren voordat we herkend zouden worden.

Zo gezegd zo gedaan en er werd een grimeur opgetrommeld. Na diverse pruiken en kledingstukken werd er gekozen voor een outfit uit de jaren ’70, compleet met snor, lang haar, bakkebaarden en zonnebril.
En zo gingen we op weg als Hansi en Lothar, twee Duitse toeristen, die van Texel kwamen genieten.
Na een aantal Duitsers te hebben aangesproken viel dit excentrieke tweetal eigenlijk niet op, na nog een paar rondjes over de markt gemaakt te hebben waren er eigenlijk maar twee personen die ons herkend hadden, een geslaagde actie dus.

Nu maar eens verder kijken op het eiland of we echt incognito over het eiland konden rondlopen. Als Alfons en Martin werd er koers richting Ecomare gezet, de zeehondenopvang van Texel. Na een korte uitleg over de zeehonden mochten Alfons en Martin de zeehonden gaan voeren en een korte uitleg geven aan de vele gasten waarom de zeehonden in Ecomare zitten. Na het snel voeren van de zeehonden en zelf ook nog een harinkje te hebben gegeten volgde er een korte speech. Er was toen wel enkele twijfel bij de gasten of wij het waren, maar ze waren toch niet helemaal overtuigd. Voor de overnachting had Johnny iets specials in petto; een overnachting op het strand in een 2-persoons opblaastent. Ik was liever in de caravan gebleven, maar ach, dit had ook wel iets. Na enkele gesprekken en een barbecue werd de dag afgesloten. Dit gebeurde met een prachtige zonsondergang en een muzikale noot.

Dag 5
Na een korte, maar rustige nacht werden er op het strand wat rek- en strekoefeningen gedaan, dit was ook echt wel nodig, omdat Johnny toch wel een verassing voor deze dag in petto had. Het idee was namelijk om te gaan parachutespringen op Texel, echter, ik was er nog niet van overtuigd of dit wel zo'n goed idee was. Maar we vertrokken toch richting Texel Air, het vliegveld van Texel. Eenmaal hier aangekomen werd er uitgelegd wat het springen inhield en waarom het een sensatie is om te doen, maar nog steeds was ik niet overtuigd. Nadat we in de pakken waren gehesen werd het vliegtuig in gereedheid gebracht, om op te stijgen.

Eenmaal opgestegen en op een hoogte van 14200 feet was de twijfel nog steeds groot of ik wel zou gaan springen. Eenmaal zittend in de deuropening en kijkend in een diepte van meer dan 4 km was ik ervan overtuigd dat ik niet zou springen en keerde terug in het vliegtuig. Johnny is wel gesprongen en keerde bijna tegelijk met mij terug op de grond. Na een gesprek op het vliegveld werd de week afgesloten.

Het was een zeer leuke week vol met verrassingen, veel gelach, maar ook met veel serieuze gesprekken.  Met een blijvende vriendschap tussen Johnny en mijzelf werd er huiswaarts gekeerd.