De crisis in Detroit vond ik misschien wel de meest heftige reportage van allemaal. Het is zeker de reis waar ik, eenmaal rustig thuis, het meeste aan terugdenk; de duizenden uitgebrande lege huizen die we gezien hebben, de spookachtige sfeer die er in de stad heerst, de vele dramatische verhalen die we gehoord hebben. De duizenden (er zijn in de staat Michigan 2 miljoen mensen ontslagen! Krankzinnig!) werkelozen, die tot soms twee weken voordat wij ze spraken een normaal leven leidden, een vaste baan hadden en gewoon met hun familie met vakantie konden. Twee weken later waren ze met hun kinderen bij het Leger des Heils beland. Deze duizenden mensen, die jarenlang hard gewerkt hadden en opeens aan hun kinderen moesten vertellen dat er geen geld meer is voor een pak cornflakes of een nieuwe spijkerbroek.

Triest en zo intens zielig

Om eerlijk te zijn werd ik er vaak heel triest van. En dan al die mensen die zomaar op straat kwamen te staan! Hun huizen uitgezet werden, omdat ze hun hypotheek niet meer konden betalen. Dit bleek ‘daily business’ in Detroit. Maar waar moet je blijven zonder huis? In een stad waar geen ander werk te krijgen is en je tenen er 's nachts van de kou afvriezen? Het meeste denk ik terug aan de lange, magere vrouw die door de Bailiffs uit haar huis gezet werd; Daimon en ik waren daarbij. Dat was zo triest en zo intens zielig. Je hebt het idee dat je wat moet doen, zelfs dat je wat kunt doen, al is het alleen maar voor de eerste dagen dat zo'n vrouw moederziel alleen op straat staat. Je wilt gaan pinnen, een hotel voor haar regelen, want ach ja, je drinkt zelf wel een paar biertjes minder de komende tijd. Daimon heeft me er daar echt doorheen moeten trekken. Deze fotograaf is allang gewend aan situaties waar de nood hoog is. Hij vertelt zijn verhaal aan de wereld en zet het dan van zich af. Je schijnt er op den duur aan te wennen. Hoe lang zou dat bij mij nog duren?