Vorig seizoen had Johnny me al gevraagd om mee op reis te gaan voor zijn programma 'Waar is De Mol?'. Helaas lukte dat door alle drukte echter niet, dus toen hij dit jaar weer belde, kon en wilde ik geen nee zeggen natuurlijk. Hij was lichtelijk verbaasd toen ik zei dat ik eigenlijk wel naar Italië wilde. "Maar je mag echt de hele wereld over hoor," probeerde hij nog. Maar ik wist het zeker: ik wilde naar Italië, naar de camping waar ik als kind met mijn hele familie elk jaar de zomer doorbracht. Het leek me enig om na 30 jaar die fijne tijd te herbeleven en dat ook nog eens samen met m'n neefje!

Grote Limo
We begonnen onze reis in Milaan. Met een grote limo stond Johnny me op te wachten op het vliegveld. Een luxe begin voor een campingvakantie! Met een glas champagne in de hand hebben we daar tijdens ons ritje naar het nog sjiekere hotel heel hard om moeten lachen. Het was natuurlijk ook wel een beetje rolbevestigend wat we daar aan het doen waren: twee Molletjes op pad... in een limousine.

Johnny snurkt!
De nacht in ons luxe hotel midden in Milaan was een korte. We sliepen in een prachtige suite, maar wel met twee bedjes naast elkaar. In principe helemaal niets mis mee, we zijn per slot van rekening familie, maar één ding wist ik dus niet: Johnny snurkt! En niet zo'n beetje ook! Hoe zou dat straks op de camping gaan? Ik nam me direct voor om – als we langs een drogisterij zouden komen - toch echt wel snel even oordopjes te gaan kopen!

Aangehouden door de politie
Op een prachtig mooie scooter doken we – na een ernstig lekker, maar veel te groots ontbijt - de stad in. Na een half uurtje rondcrossen werden we plots aangehouden door de politie. In gebrekkig Engels werd ons uitgelegd dat je toch echt een helm moet dragen in Milaan! Toen ik de straat in keek en alle scooterbestuurders eens goed bekeek, zag ik inderdaad dat iedereen zo'n gezellig helmpje op had. Maar dan ook echt iedereen. En ik snap nu ook wel waarom, want naast een flinke boete wordt ook gewoon je scooter in beslag genomen. Voor 60 dagen!

Shopavontuur
Na een shopavontuur in de fijnste winkelstraat van ongeveer heel Europa en een paar espressootjes op een fijn terrasje werd het tijd om de stad achter ons te laten. Johnny had een geweldig vervoersmiddel geregeld: zo'n heel schattig lichtblauw volkswagen busje. Hij kraakte aan alle kanten, niets deed het in een keer, maar toch vond ik dit busje honderd keer leuker dan die witte sloep van gisteren! Echt veilig was het alleen niet, want als we een weg wilden inslaan moest ik m'n arm uit het raam steken!

Camping niet gehaald
De camping haalden we die dag net niet en dus sliepen we in een klein Italiaans pensionnetje. Net als vroeger, toen ik met m'n ouders en broer in twee dagen tijd van Nederland naar Italië reed. Johnny had gelukkig twee kamers geboekt, zodat ik deze nacht heerlijk sliep!

We zijn d'r bijna...
De volgende dag scheurden we in één ruk door naar de camping. Toen we de eerste tunnel naderden herinnerde ik me direct weer dat ik als kind toen altijd wist: dan zijn we d'r bijna! De hele rit tot aan de camping was een feest der herkenning: het meer, de huisjes, de straatjes. Er was natuurlijk wel het e.e.a. veranderd, maar in grote lijnen was alles nog zoals 30 jaar geleden! Zelfs de ingang van de camping was nog precies zoals toen. Geweldig om terug te zijn!

Nooit wc papier!
Na de lange autorit dook ik direct de wc in. In mijn editorial van twee maanden geleden had ik over mijn kampeeravonturen voor de campingeditie van de Linda geschreven. Vooral mijn aversie tegen het campingsanitair kwam aan de orde. Je moet weten dat ik kamperen op zich eigenlijk hartstikke leuk vind, maar die gemeenschappelijke douches en vooral de wc's waar nooit, maar dan ook nooit toiletpapier hangt, vind ik echt een ramp. Nou, ik heb het geweten, ik heb nog nooit zoveel reacties op mijn column gekregen als toen. Ik was blijven hangen in de tijd volgens een aantal lezeressen, er zou tegenwoordig overal en op elke camping wcpapier zijn. Nou mooi niet, want hier op mijn oude camping aan het Gardameer, was geen papiertje te vinden!

Tentje opzetten
Na een bezoek aan het kiezelstrandje aan het meer, waar ook helemaal niets veranderd was, gingen we ons tentje opzetten. Johnny – die ik zelf niet echt als campingganger ken - wist precies hoe je een tentje moest opzetten. Nou, dat had je een dik jaar geleden toch ook niet kunnen verzinnen! Wat me opviel was dat iedereen zo ontzettend aardig voor ons was. We hadden natuurlijk weer van alles vergeten, maar zonder problemen mochten we een zout- en pepersetje lenen en kregen we tips van de buren over de perfecte dressing voor onze salade. Die hartelijkheid van alle aanwezige Nederlanders deed me ontzettend goed na een moeilijk jaar, waarin ik heel veel negativiteit, narigheid en jaloezie over me heen heb gekregen. Voor mij was het een enorm geslaagd tripje en de dvd van dit programma een mooi familiedocument dat ik heel goed ga bewaren.